Moja grupa antyterrorystyczna składa się z jednej osoby, ale jest prawdziwa. Najprawdziwsza. Zaczyna się niewinnie - 5.30 rano. Dba o mój zegar biologiczny. Pobudka. Mój mózg jeszcze nie odbiera prawidłowo bodźców. Alarm jednak jest włączony. Ma osiem miesięcy i siłę tsunami. Jedną nogą plączę się w kołdrze, drugą szukam stabilnego podłoża. Tak. Kilka pobudek o tej porze wyrabia zdolność szybkiego reagowania. Można nawet opanować przygotowywanie mleka. Po ciemku. Z kotem plączącym się pod nogami i z powtarzającą się mantrą - idę, już idę kochanie. Tak. Można i tak. O szóstej zdążyliśmy się ubrać. To znaczy on. Nie ja. Ja nadal człapię w piżamie, bo nie mam odwagi młodego antyterrorysty odłożyć do łóżeczka. Syrena o 6 rano to nie jest to, czym chcę powitać dzień. Przekupstwo książeczką daje efekt. 6.15 - czyli jednak jeszcze żyję.

Do 7 rano mam zapewniony codzienny aerobik z 9 kilogramowym ciężarkiem. Słodkim, ale ciężkim. Ciągle. Podobno miałam nie dźwigać po cesarce. Podobno. Aerobik ten pozwala opracować również techniki przenikania do żołądka jedzenia. Magicznie pojawiają się kanapki i magicznie znikają, pomiędzy jednym kosi-kosi-łapci a drugim. Szalejemy na łóżku. Nie w łóżku, podkreślam, bo to znacząca różnica. Zaczynam znać na pamięć przygody psotnego pieska, baby jagi i innej mary dzieciństwa. 

Mój zegar jednak tyka. Tyka i szaleje podskórnie. Czekam na 9tą. O 9tej jest pora drzemki. Młody wojownik pada spać. Idealny czas, aby w końcu stanąć na nogi. Półgodziny dla siebie. Czasami zdążę nawet wysuszyć głowę, a czasami suszymy oboje. Ma pociąg do różowej suszarki. Babiarz. I do telefonu. Poza tym z pola widzenia znikają pendrivy, dyski przenośne, myszki, laptopy, kubki oraz oczywiście aparat fotograficzny. Potem śniadanie. Blender... jaki blender do cholery? Jaka tarka? Widzicie mnie, która rano bierze ekologiczne jabłuszko, kupione w sklepie ze zdrową żywnością i przeciera je w rytm wrzasku, który w wolnym tłumaczeniu brzmiałby: gdzie jest jedzenie stara ruro! Otwieram więc słoiczek Gerbera, wiedząc jak bardzo odstaje to od światowych trendów. Ekologiczne żarcie, pieluchy, mózg... ekologiczne nic-nie-róbstwo. Nie panie i panowie, ja jeszcze pracuję. Tak, halo! Doceniam, że mój mąż przynosi o połowę więcej padliny niż ja. Ale... tak. Nie zamknęłam się z ekologicznym jabłuszkiem, kocykiem  i wózkiem za dwa klocki w jednym świecie. Ciągle żyję, funkcjonuję i nie mogę być zombim. Także dla małego antyterrorysty, który o 10 jest już po drugim śniadaniu.

I wtedy punktem kulminacyjnym jest pytanie znajomych, tudzież rodziny- dlaczego Ty mu rano nie robisz zdjęć. On wtedy jest taki spokojny po śniadaniu i tak słodko wygląda. Tak... on tak...